ورق کاغذی که همچون برف سپیدبود,گفت:«من پاک و دست نخورده
آفریده شدم و تا ابد نیز پاکیزه خواهم ماند.من ترجیح می دهم بسوزم و
خاکستر شوم تا اینکه اجازه دهم تیرگی و تاریکی و پلیدی ها و نا
پاکی ها مرا لمس کند.»
شیشه ی دَوات سخنانش را شنید و در قلب سیاهش به او خندید,اما ترسید
به او نزدیک شود.
فلم ها نیز که رنگهای گوناگونی داشتند,با شنیدن سخنانش هرگز
به او نزدیک نشدند و بدین ترتیب,ورق سپید چون برف همچنان پاک و
دست نخورده باقی ماند.اما,خالی از هر نوشته ای...
خوب دوست ها ی گُلم داستان رو که خواندید؟
منظورم از نوشتن این داستان این بود که منم نمی خوام مثل اون کاغذ
صفحه ی سپید این وبلاگ رو با حرف های اَلَکی پر کنم و به همین
منظور به نظر های ارزشمند شما احتیاج دارم.
من زینب...هستم
شدم 19 ساله...
پیش دانشگاهی رشته ی ریاضی فیزیک
از شهر مقدس قم
دیگه چی بگم؟
درس هام خوبه...
دیگه حرفی ندارم حالا شما نظر بدین...